موجی در آینه

2009-04-29T22:00:00.000-07:00

سر جلسه امتحان این قدر خوابم می‌امد که هر جوابی رو که برمی‌گشتم چک کنم به کل سوال و جواب یادم رفته بود و باید از اول سوال رو می‌خوندم و فکر می‌کردم که چه کار کردم و چرا...

:))

2009-04-22T22:19:00.000-07:00

تور پاریس ویژه عید قربان و غدیر

!

2009-03-19T15:11:00.001-07:00

عجیب حس قبل عید دارم همین الان... یعنی تا صبح که امدم دانشگاه نداشتم، ولی الان همچین حس می‌کنم که داره عید می‌شه... هر سال یک وقتی این حس می‌اد، همچین یک دفعه و پر می‌شی ازش. الان شادم... شاد...

2009-01-06T22:24:00.001-08:00

هر چی از ظهر به ضرب و زور چایی داغ و سوپ و حتی بخور شلغم رشته کرده بودیم که یک کم این راه‌های تنفسی‌مون باز بشه، همه در برابر وسوسه یک کاسه "شله" ناب و پر ادویه مشهدی پنبه شد و برگشتیم سر جایی که بودیم.

2008-09-17T12:40:00.000-07:00

سر جلسه دفاع استاد ممتحن پرسید که "چرا فلان کار رو نکردین که نتایج‌تون بهبود پیدا کنه؟". من که نمی‌دونستم اون کار اصلا چه طور انجام می‌شه، از تجربه هشت سال درس صنایعی خوندن کمک گرفتم و بدون کوچکترین تردیدی برگشتم گفتم "تو ادبیات موضوع گفته شده که میزان بهبود نتایج در صورت انجام اون کار اون قدر زیاد نیست که ارزش انجام دادن داشته باشه!"
طرف راضی شد ولی استاد نازنین خودم که تز دکترا خودش هم تو این زمینه است از شدت تعجب شاخ درآورد و نتونست خودش رو کنترل کنه و پرسید "اه تو کدوم مقاله بوده که من ندیدم". من هم بدون این که ذره‌ای اعتماد به نفسم خدشه‌دار بشه و البته با امید به این که می‌فهمه که الان چه قدر وضع خطیری‌ه، برگشتم گفتم "تو تز دکترای خودت نوشته بودی!"

حیف که استاد نازنین‌م ذات‌ش صنایعی نبود...

2008-09-17T12:36:00.000-07:00

خب دفاع هم کردم. حالا باید یک دستی به سر و گوش این‌جا بکشم سر فرصت. نه که من به خاطر دفاع یک سال‌ بود که خواب نداشتم ؛)

2008-04-21T13:32:00.001-07:00

می‌گن چوب خدا صدا نداره‌ها... امروز بالاخره با تلاشی جانفرسا برگه‌ها رو که تصحیح کردم و تموم شد، بعد فهمیدم که جدی جواب یکی از سوال‌ها غلط بوده و باید دوباره تصحیح‌ش کنم :(

پ.ن. فکر کنم تقصیر خودم بود که این هشدارهای لولوی پشت شیشه رو نادیده گرفتم ؛)

2008-04-20T23:15:00.000-07:00

خوب البته وقتی کل هفته پیش رو به استاد محترم گفتی "دارم برگه تصحیح می‌کنم" روز آخر هفته مجبوری ادعا کنی " آره،‌تموم شد بالاخره" و وقتی که توی تعطیلی آخر هفته نرسی همه اون برگه‌هایی که تو یک هفته باید تصحیح می‌کردی رو تصحیح کنی، باید به دنبال یک بهونه خوب برای اول هفته بعد گشت که استاد منتظر نمره‌ها است. بهونه‌ای مثل "آره، فهمیدم یک سوال رو اشتباه تصحیح کردم و مجبورم همه برگه‌ها رو دوباره تصحیح کنم"
:))

2008-04-17T11:14:00.000-07:00

با عزمی جزم برای درس خوندن درست و حسابی امدم دانشگاه که بلکه کارها یک کم جلو بیافته که بتونیم دو سه هفته آینده رو به گردش با دوستان جانی بپردازیم، مصمم که امروز نه بالاترین باز می‌کنم نه گوگل ریدر نه فیس‌بوک و نه غیره. برای تشویق بیشتر هم گفتم برم همون اول به استاد محترم بگم کار قبلی تموم شده (که صد البته نشده) و الان شدیدا مشتاقم که شما نظر بده که چطوری کار رو ادامه بدیم. رفتم در اطاق استاد و ایشون هم خمیازه کشان فرمودند که امروز (که پنج‌شنبه باشه) خسته‌ام، برو دوشنبه بیا :)) چه انتظاری دارین خوب از آدم؟

2008-04-08T17:19:00.000-07:00

پروژه فوقم رو که تو ایران نوشتم، نتایج نهایی پروژه تو 5-6 تا نمودار نمایش دادم. استاد محترم نسبتا در جریان قضایا بود و دو استاد ممتحن هم پروژه رو خونده نخونده امدن سر جلسه و همون نمودارها رو دیدن و نمره‌ای دادند و رفتند. همون نمودارها رو تو یک مقاله فارسی گذاشتیم و استاد محترم چندبار مقاله رو ادیت کرد و در نهایت فرستادیم مجله‌ای داخلی و اون‌جا هم سه تا داور نمودارها رو دیدند و تایید شد مقاله. حالا همون نمودارها رو گذاشتم تو یک مقاله انگلیسی و برای استاد محترم فرستادم که ادیت کنه، برگشته روی همه نمودارها خط زده که این نمودارها اصلا مشخص نیست چه چیزی رو بر حسب چه چیزی نشون می‌ده و هیچ مفهومی رو نمی‌رسونه و کلا باید عوض بشه. خوب آدم چی‌ بگه!!!

2008-04-05T15:31:00.000-07:00

تو جلسه‌ای که قرار بود با تعریف خوبی‌های دانشکده جدید مخ دانشجویان گرامی زده بشه برای قبول کردن پذیرش داده شده، استاد محترم (طبیعتا این با استاد نازنین خودم فرق می‌کنه!) گفت که از خوبی‌های* این گرایش اینه که هر چند قانونا امتحان جامع رو باید آخر سال دوم بدین، ولی ما این فرصت رو هم بهتون می‌دیم که آخر سال اول امتحان بدین، این طوری اگر رد شدین** امتحان رو، و یک سال دیگه هم خوندین و دوباره رد شدین و مجبور شدیم بیرونتون کنیم، دو سال وقت‌تون تلف شده نه سه سال!

* خوبی‌ها!
**جدی طبق آمارشون، تو هر امتحان 50٪ افراد رد می‌شن. 50٪ دو نفر هم می‌شه یک نفر !

2008-04-04T13:43:00.000-07:00

یادمه اخر دوره لیسانس، استاد عزیزی ازم پرسید اگر می‌خوای بعد از فوق بری خارج(!) برای ادامه تحصیل، چرا همین الان نمی‌ری؟ گفتم آخه حس می‌کنم تو دوره لیسانس این‌جا همه چیز رو یک جوری سر هم بندی کردم و سختی کار تحقیق نکشیدم و چیزی بلد نیستم، گفتم بگذار حداقل یک پروژه فوق‌لیسانس این‌جا درست و حسابی انجام بدم، بعد با امادگی بیشتر برم! (ته بچه مثبتی)

اون پروژه فوق‌لیسانس انجام شد، یک پروژه دیگه هم این‌جا تو مملکت خارجه انجام شد، آخرش هم هیچ چیز فرقی نکرد! فکر کنم اصلا این آب و هوای رشته است که ادم رو این‌جوری بار می‌اره، ربطی به دانشکده و استاد و این‌ها نداره :))

2008-04-02T20:48:00.000-07:00

یعنی جدی از خود ادمیشن‌ام این‌ قدر خوشحال نشده بودم که از دیدن این لطف بچه‌ها خوشحال شدم :) از اون تحویل‌گرفته‌شدن‌هایی بود که انتظارش رو ادم اصلا نداره و یک دفعه می‌رسن. ممنون، خیلی ممنون :)

دلم تنگ شده بود برای دیدن محبت‌های دوستانه. برای جمعی که بشه توش آروم بود و حرف زد و لذت برد از دوستی. جای همه دوست‌های قدیمی خالی :)

2008-03-18T14:21:00.000-07:00

امسال گفتیم حس رقابت بوجود بیاریم، دو تا سبزه گذاشتیم. یکی‌ش که بد جور جا زد از همون اول، دومی‌ هم از ترس عقب افتادن چنان بعضی دونه‌هاش رشد کرد که بقیه دونه‌های خودش جا موندند. خلاصه که جنگلی شده، از قد جلبک تا قد چنار توش پیدا می‌شه :))

2008-03-17T16:38:00.000-07:00

این که وسط ظهر که برای انجام کاری از آفیس جیم می‌زنی، استادت تو خیابون جلوی دانشگاه ببیندت، اون قدر مشکل گنده‌ای نیست. مشکل اصلی اینه که دیگه از امروز نمی‌شه وقت بیرون رفتن چراغ افیس رو روشن گذاشت و گفت "خوب این‌طوری فکر می‌کنه من اینجا نشستم و دارم کار می‌کنم"

آخیش بالاخره نوشتم :)

2008-01-30T08:19:00.000-08:00

feels like هوای اینجا دیروز بود مثبت 1 درجه، فردا هم هست منفی 3 درجه، امروز هست منفی 20 درجه!

بعد امروز ما اسباب کشی داریم :(

2008-01-28T22:03:00.000-08:00

حتی اگر بی‌حساب و کتاب‌ی این جا و اون‌جا یکی باشه، حداقل‌ش اینه که این جا رضایت مشتری اصل اول‌ه! حتی مثلا وقتی از بی‌حساب و کتاب‌ی برنامه‌های خدا هم حرف بزنی که پارسال گرم‌ترین زمستون بود و امسال سردترین‌، هوا رو کل ژانویه چنان گرم می‌کنه که خودت تو خجالت‌ش بمونی :))

2008-01-25T13:16:00.000-08:00

یک نفر هست تو دانشکده سابق ما، که وقتی که بچه‌ صنایعی‌های دانشجوی خارج‌ از کشور، می‌رن ایران و سری به دانشکده می‌زنند، همیشه و با اصرار زیاد ازشون می‌خواد که یک جلسه بگذارند و راجع به زمینه کاری که دارن روش کار می‌کنند برای بچه‌های دانشکده توضیح بدهند و زمینه‌های علمی جدید رو مطرح کنند.

خوب این خیلی خوبه، ولی مشکل این جاست که اون فرد هیچ کدام از اساتید اون دانشکده نیست. اون فرد کسی نیست جز آبدارچی دانشکده!

2008-01-20T16:16:00.000-08:00

استاد محترم بعد از این که چهار پنج ماهی ما رو برای حل یک مساله سرکار گذاشتند، به این نتیجه رسیدند که "می‌گم چرا هیچ کسی تا حالا سعی نکرده این مساله رو حل کنه، این اصلا حل نمی‌شه" گویا حضرت‌شون تا امروز فکر می‌کردند که این مساله هویجوری شانسی بدون راه حل مونده که به راهنمایی شخص شخیص ایشون و توسط شاگرد مفلوک‌شون حل بشه :))

* البته این که من این چهار پنج‌ ماه رو برای حل مساله با جدیت تمام کار کردم، هم ناشی از خوش‌خیالی‌هایی مشابه است

2008-01-06T20:03:00.000-08:00

فرق روز آخر تعطیلات الان با دوران مدرسه تو این‌ه که اون ‌زمان با هر بدختی که شده کل کارهای باقی‌مونده رو با کمک مامان بابا و عمو و خاله سر و ته‌اش رو هم می‌اوردیم، ولی الان روزهای آخر تعطیلات رو می‌شه با خیال راحت نشست فیلم و سریال دید،‌ چون مطمئنی که به هر حال نمی‌شه هیچ‌جوری جبران کرد کارهای عقب‌مونده رو :)

2007-12-30T22:55:00.000-08:00

از دید کار/درامد* تو زندگی دانشجویی بهش نگاه کنی قضیه این‌ه که برای یک دانشجو این‌جا خیلی زندگی راحت‌تر از ایران‌ است. خوب مهمترین‌ دلیل‌ش که این‌ه که این‌جا به خاطر درس خوندن و البته تحقیق کردن و یک‌مقداری هم بیگاری برای استاد (بسته به انصاف استاد) بهت پولی می‌دن که باهش زندگی‌ت می‌چرخه. پولی که ایران برای درس خوندن بهت نمی‌دن. ولی خوب این فقط یک ور قضیه است.

از اون ور هم باید بهش نگاه کرد. اون طوری که حساب کردم، رفاه‌ی که با این پولی که به ما می‌دن به دست می‌اد (البته من دارم فقط با میزان فاند خودم توی یک دانشگاه خاص به قضیه نگاه می‌کنم) برابر است با رفاه حاصل از حقوق ماهیانه حدود 600-700 هزار تومان در ایران (تازه با شرط این که خونه‌ت رو هم مجبور باشی اجاره کنی و نه رهن)‌. حالا تو بیا تو ایران به یک دانشجوی دکترا/فوق‌لیسانس بگو بیا هر روز از 8-9 صبح تا 6-7 شب دانشگاه باش و برای ما کار کن. ماهی 700 تومان بهت حقوق می‌دیم. ببین چه جوابی بهت می‌ده!

یک ور دیگه داره این قضیه. این‌جا دانشجو این‌جا با توجه به ثباتی که تو محیط می‌بینه اصلا حس نمی‌کنه باید پس‌انداز کنه برای آینده و خلاصه جوش آینده رو نمی‌زنه. می‌دونه که بعد از فارغ‌التحصیلی می‌ره سر کاری با حقوق ماهیانه فلان‌قدر (یک مقدار نسبتا معقول و ثابت با توجه به رشته) و این قدر هم می‌تونه وام بگیره و فلان کار و فلان کار رو بکنه. یک مقدار همه چیز برنامه‌ریزی شده است. ولی دانشجوی توی ایران همیشه به این فکره که من چقدر کجا و کجا و کجا کار کنم و از هر کدوم چقدر پول بگیرم و چقدرش رو پس‌انداز کنم و... خلاصه این که خود دانشجو است (البته با توجه به دیدش به محیط) نمی‌گذاره خودش ارامش داشته باشه، ولی این‌جا می‌اد و خودش (باز هم با توجه به محیط) می‌گذاره خودش آرامش داشته باشه.

در واقع حس می‌کنم تو این بحث اون چیزی که این جا رو متمایز می‌کنه از اون‌جا، نه سیستم درامد و غیره است، سیستم نگاه فرد است به زندگی و ملزومات اون‌.

* این بحث رو فقط بر اساس کار/درامد/رفاه نگاه کردم. مسلما نه امکانات زندگی (چه روزمره چه علمی) و آزادی و خیال‌راحت و جذابیت‌های این‌جا رو، ایران داره و نه دوست‌ها و فامیل و نوستالژی ایران رو، این‌جا.

2007-12-13T09:38:00.000-08:00

پارسال گرم‌ترین سال کانادا در سی‌سال گذشته بود.
امسال سردترین سال کانادا در پانزده سال گذشته است.

اون‌وقت همه می‌گن خارج همه‌چیزش رو حساب کتاب‌ه
:)

2007-12-10T11:45:00.000-08:00

در ادامه فرق‌شناسی(!) بین ایران و کانادا

ایران مریض که می‌شی سریعا باید بری دکتر برات دوا بنویسه. ترجیحا هم دکتر عمومی نری و به متخصص گوش و حلق و بینی مراجعه کنی.
این جا رفته بودیم واکسن بزنیم. دیدیم روی دیوار تابلوی راهنما زده بودند که سرما خوردید چه کار کنید. خط اولش این بود که 10 روز صبر کنید خودتون خوب می‌شید! بعد خوب نشدید برید دکتر D:

2007-12-06T21:23:00.000-08:00

هر روز که تو ذهنم چیزی می‌گذره، می‌خوام این‌جا بنویسم و با خودم می‌گم، نه بگذار از زندگی روزمره بنویسم. از این که چه می‌کنم و چه می‌گذرد. بماند که همون رو هم نمی‌نویسم. ولی خوب می‌شه گفت که فعلا بدجوری اسیر این ترم و درس و مشق شدیم، اسیر شدنی.از یک ماه پیش تنها دو روزی که (حداقل 4 تا) ساعت کوک نکردیم که یک وقت خواب نمونیم، دو روزی بوده که تا صبح بیدار بودیم و مشغول برگه تصحیح کردن.

خلاصه که فعلا زندگی به کار می‌گذرد و درس. باشد که رستگار شویم :)

2007-11-10T17:20:00.000-08:00

سر جلسه امتحانی مراقب بودم که قرار بود همه فرمول‌های لازم داده بشه به بچه‌ها. استاد محترم یک فرمول رو بدیهی فرض کرده بود و نداده بود و خودش هم سر جلسه نبود. یک سری از دانش‌جوها به حق خواهان فرمول بودند و از اون طرف حل‌تمرین اصلی درس، هر کاریش کردم نگذاشت فرمول رو بگیم به بچه‌ها.
خیلی حس بدی بود، هم حقی که اون‌ها داشتند برای دونستن اون فرمول، هم اجازه‌ای که من نداشتم برای گفتن‌ش. خودم رو دوست نداشتم که از ترس قوانین سخت‌گیرانه این‌جا کاری که دوست داشتم رو نکردم. گفتم این جا هم بنویسم یادم بمونه...

2007-10-18T23:24:00.000-07:00

داشتم موبایل‌بازی می‌کردم دیدم بین این متن‌های از پیش آماده برای مسج زدن در مواقع ضروری مثل "I will be there at " و "Sorry, I can't answer your phone now" یکی‌ش هست که از همه خداتر‌ه:
"I Love you too"
باز "I Love you" بود می‌شد یک کاری‌ش کرد ولی اون too اش من رو کشته :)

2007-10-14T21:10:00.001-07:00

تو این مدت یکی از انرژی‌برترین کارهای عالم که همانا دنبال خونه گشتن است، وقت‌مون رو بد جور هدر داد. از صدقه سر تکنولوژی هر روز می‌شد کلی خونه برای اجاره تو اینترنت پیدا کرد و فردا صبح‌ش رفت دنبال‌ش. اشتباه وحشتناکی که کردیم این بود که حد نگذاشتیم برای خودمون. با زیاد شدن گزینه‌ها هر چند حق انتخاب بیشتر می‌شه، ولی به شدت امکان تصمیم‌گیری قطعی و از اون مهمتر رضایت ناشی از این تصمیم پایین می‌اد و خیلی راحت آسایش ناشی از امکانات موجب رفع آرامش می‌شه.

بماند که قضیه جالب‌تر از این حرف‌ها تمام شد. در طول این مدت 81 گزینه از اینترنت پیدا کردم که خیلی‌هاش رو رفتیم و از نزدیک دیدیم. در حین این گشت و گذار (!) در خیابان‌ها یک بار از در خونه‌ای، پیرزنی بیرون امد و بی‌مقدمه رو کرد به ما و پرسید که دنبال خونه می‌گردید؟ با این مشخصات و فلان و بهمان. الان تو همون خونه‌ایم :)

2007-10-12T22:46:00.000-07:00

خوب نوشتن این جا بعد از اون نوشته مفصل قبلی، کاری نبود که بشه به این سادگی انجامش داد. این لطف دوستان هم که تو کامنت‌های لینک روانه شده بود :) البته مشخصه که لطف دیگه تموم شده بود و به مرحله تهدید رسیده بود. با توجه به بالاگرفتن تهدید (و حتی خارج شدنش از دنیای مجازی) و رسیدن به مراحل حساس، خلاصه قرار شد خودمون رو لوس نکنیم و وبلاگمون رو بنویسیم مثل بچه ادم :))

قسمت جالب قضیه این‌ه که وقتی که داشتم این نوشته زیری رو می‌نوشتم حسم این بود که از این به بعد عین بچه ادم بدون فاصله محیرالعقول وبلاگ می‌نویسم. نمی‌دونم اگر این جوری نبود به کجا می‌رسید.

2007-08-23T13:55:00.000-07:00

:) :)

2007-08-14T00:21:00.000-07:00

2007-07-22T21:50:00.001-07:00

حس مشترک یک اضطراب از فاصله‌ای بس زیاد... حس مشترک یک امیدواری از فاصله‌ای بس زیاد... حس مشترک یک تعلیق از فاصله‌ای بس زیاد...

آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست
هرکجا هست خدایا به سلامت دارش

2007-07-21T22:20:00.001-07:00

خیلی وقت‌ه که می‌خوام بنویسم و این داستان جنایی پلیسی رو از سر در وبلاگ ببرمش یک کم پایینتر، ولی هم وقت نکردم و هم حس و حال‌ش نبود از فرط نگرانی نرسیدن به موقع ویزا و پاسپورتم. برای ویزای برگشت به کانادا از همین جا اقدام کرده بودم و از اون جا که در خارجه همه کارها حساب و کتاب داره، ویزایی که قرار بود بین ۳ تا ۴ هفته بیاد، بعد از ۶ و نیم هفته هنوز نیامده بود. اگر دیروز که آخرین روز ممکن بود برای من نمی‌امد مجبور بودم پروازم رو کنسل کنم و علاوه بر ضرر اون، کلا برنامه ایران امدنی که تقریبا از سه ماه پیش که بلیط رو خریدم هر روز تقریبا شمردمش کلا بهم می‌خورد چون تا تقریبا ۲۰ روز دیگه بلیط نبود... خلاصه که روز آخر خدا رحم کرد...

راجع به خونه هم هنوز خبری نیست. دو نظریه وجود داره فعلا. یا کلا قضیه پیچیده شده و از ترس اون تهدید که من تو وبلاگ نوشتم که به احتمالات جنایی فکر می‌کنم بی‌خیال شدند داستان رو ؛) یا هم این که این قدر سطح خسارات وسیع بوده که هنوز بعد یک هفته نتونستند محاسبه کنند عمق فاجعه رو :))

2007-07-14T00:55:00.001-07:00

الان قضیه شده دقیقا همون قضیه مینی‌بوس جهان‌گردی.

همیشه ساعت ۷-۸ می‌آم خونه، امروز دوستی قرار بود زنگ بزنه برم دیدنش، دانشگاه موندم تا ۱ شب که زنگ هم نزد آخر.
هم خونه‌ایم همیشه ساعت ۸-۹ می‌اد خونه، امروز رفته خونه دوستش و نیامده خونه.
معمولا ظرف‌هامون رو می‌شوریم قبل از این که بریم دانشگاه، امروز زیاد بود حوصله نکردم، گفتم شب می‌ام می‌شورم.
شیر آب مشکل داشت تا هفته پیش که خودمون درستش کردیم و درست عین آدم بسته می‌شد تا امروز.
ظهر که می‌رفتم شیر آب رو بستم و رفتم که گویا اون پیچ دستکاری شده همین امروز بازی در می‌اره و شیر باز می‌شه. خوب طبیعتا اب باید بره تو سینک، ولی در یکی از ظرف‌ها طوری قرار می‌گیره که یک سرش بیرون سینک‌ بوده و شیر آب هم دقیقا (از بین این همه فضا) دقیقا بالای همین یک دونه در ظرف قرار گرفته. آب می‌اد و می‌ره بیرون سینک و رو زمین و تو زمین و بیرون زمینٍ طبقه پایینی و رو وسایل مردم که اون زیر داخل locker ها قرار داره...

خلاصه امروز که امدم خونه، بعد از 5 ثانیه دیدم دارند در می‌زنند. به اطلاع رسوندند که دوشنبه باهتون از دفتر مجتمع تماس خواهند گرفت تا بررسی بشه خسارت :( خسارت اون‌هم تو این کشور بی‌در و پیکر و گرون...

پی‌نوشت: یعنی این قدر قضیه غیرمحتمل‌ه که حتی به سرم زده که ما داریم قربانی یک خرابکاری دیگه می‌شیم :)) آخه یک دوتا چیز اصلا با عقل نمی‌خونه که البته خوب خیلی جنایی‌ه ؛) حالا الان این فکر رو بی‌خیال شدم، ولی اگر جریمه‌ سنگین بود شاید بهش فکر کنم...

پی‌نوشت دو: این یکی واقعا جنایی نیست ولی الان که فکر می‌کنم می‌بینم ظرفشویی و آشپزخونه ما در راستای افقی 20 متر با اون اطاقک lockerها فاصله داره! آب که کجکی راه نمی‌ره؟

2007-07-12T22:28:00.001-07:00

امروز شد دقیقا یک سال از اون روزی که فهمیدم نه! وقت‌هایی هم هست که یک چیزهای مهمی، چیزهای خیلی مهمی می‌تونند اون جوری اتفاق بیافتند که بهشون فکر نکردی. می‌تونند اون جوری اتفاق بیافتند که همه برنامه‌هات رو بهم بریزن...

امروز شد دقیقا یک سال از لحظه‌ای که ماتم برد که «چرا؟» شاید هم کمتر از یک سال، چرا که اون لحظه این قدر بد بود همه چیز که نفهمیدم چی داره پیش می‌اد، حس می‌کردم این هم یک شوخی روزگاره که قراره خیلی زود تموم بشه. از اون بد بیاری‌هایی که می‌اری و یک کم، یا حتی یک زیاد، زحمت می‌کشی و با زمان/هزینه/زحمت بیشتری می‌رسی به چیزی که باید برسی. طول کشید تا هضم شد، تا این که فهمیدم دقیقا چی پیش امده. طول کشید تا قبول کردم که با امید من و تنها با امید من به درست شدن، این یکی درست نمی‌شه، بر عکس همه چیز که تا اون موقع درست شده بود...

دوست داشتم و خیلی امیدوار بودم که قبل از این که یک ساله بشه، تموم بشه این بازی. ولی نشد، هر چند قرار بود بشه. امروز یک سالش شد.

شاید بشه یک سری فایده و خوبی براش پیدا کرد و یا حتی ساخت، شاید بشه یک سری نتیجه تولید کرد که توجیه کنه که نه، حالا فایده‌ای هم داشت، شاید بشه گفت که نشد حتما مصلحتی بوده، ولی همه این شاید‌ها برای همین یک سال بس‌ ‌است...

امیدوار شنیدن خبر تموم شدنش‌ام. هر چه زودتر :)

2007-07-11T13:00:00.001-07:00

استاد عزیز ما رو ول کرده و رفته دیارشون. ما هم که در دروه ظهور، شهره عام و خاص بودیم در پیگیری و سخت‌کوشی در انجام تحقیقات علمی، در این دوره غیبت که دوماهی به طول خواهد انجامید، تکلیف‌‌مان بر همگان واضح و مبرهن است :))

قبل رفتن، استاد یک راه حل نغزی ارائه داد و من هم رو یک نماد خاص یک مساله تست کردم و جواب خوبی گرفت، و استاد سرمست موفقیت ازم خواست که این راه رو ادامه بدم و پیش برم. بعد از رفتنش رو n حالت دیگه تست کردم و محض رضای خدا یکی هم به جوابی با کمتر از 30٪ خطا نرسید...

بعد از به ثمر نرسیدن تلاش‌های شبانه‌روزی (!) من در طول این دو هفته غیبت استاد، محض خالی نبودن عریضه ایمیلی خدمتش روانه کردیم و شرح حال که آقا گاو مذکور زاییده و اون راه حل برای هیچ حالت دیگری جواب نمی‌ده. در انتها نوشتم خوشحال می‌شم اگر توصیه خاصی برای حل مشکل داره، پیشنهاد بده.

امروز می‌بینم استاد جواب داده که «توصیه خاصی که ندارم، ولی راه کلی که باید دنبال کنی اینه که ببین چرا اون راه حل غلطه، بعد مساله رو حل کن.» جون من حال می‌کنین چقدر راهنمایی خوب و راه‌گشایی کرده استاد جون ما. البته پشت سرش هم یک Good Luck و یک شکلک :) برام گذاشته و ایمیل رو به پایان رسونده...

2007-07-09T22:55:00.000-07:00

دو سه روز بودن و گشتن با سارا و سیامک نازنین، کلی حس دوستی،‌ کلی خاطره خوب...
مرسی :)

2007-07-06T11:47:00.001-07:00

به استادی ایمیل زدم و اعلام آمادگی کردم برای حل تمرین شدن برای درس ترم بعدش (پول خوبی می‌دن انصافا) گفت برم پیشش. می‌گه «خوب ببین من یک ۳.۵ در هفته فلان کار رو به تو می‌سپرم. یک نفر دیگه هم پیشنهاد بده برای بهمان کار که اون هم ۳.۵ در هفته است». یک کم من من کردم و گفتم «اگر اجازه بدین، خودم پایه‌ام برای اون هم». نگاهی کرد و گفت «خوب باشه خیلی خوبه، ولی ۷ ساعت زیاده، اگر می‌خوای دو تاش رو روی هم ۵.۵ می‌دم، دو تاش رو خودت بردار» :)) فکر کنم «خیرش رو ببینی» رو هم می‌خواست بگه روش نشد...

2007-07-02T00:25:00.001-07:00

شب بهاری‌ه این جا و من به شدت یاد تهران‌ام. شب‌های این جا بدیش این‌ه که خیلی شبیه شب‌های ایران‌ه. روزهاش فرق می‌کنه چون خیابون‌هاش فرق می‌کنه، مردمش فرق می‌کنن، شلوغی‌اش فرق می‌کنه،‌ همه چیزش فرق می‌کنن... ولی شب که شد، هیچ‌چیز نبودن به جز شب‌ش، فرق نمی‌کنه با هیچ‌چیز نبودن به جز شب تهران. هوای شب بهاری‌ش فرق نمی‌کنه، ماه‌ش همون ماه‌ه که تو ایران هم بود،‌ بادش همون باده که تو ایران هم بود و تنهایی‌اش هم همون تنهایی‌ه که شب تو تهران هم بود. ولی دلتنگی‌اش فقط همونی نیست که تو اون شب‌ها هم بود...‌ خیلی بیشتره...

2007-06-24T03:09:00.001-07:00

استاد محترم نشسته فکر کرده برای خودش... هی حساب کتاب کرده، هر چرتکه انداخته، آخرش هم طفلک کم آورده و حسابش جور نشده. خوب از اون زمان که اون مقاله کذایی رو به اسم من نوشت، ۴-۵ ماه می‌گذره. نشسته با خودش فکر کرده خوب این پسره تو این مدت چه کار کرده؟ یعنی جدا می‌تونم تجسم کنم هی حساب کرده هی حساب کرده آخرش هم هیچ چیزی یادش نیومده. این‌ه که ایمیل زده به خودم که بیا تعریف کن ببینم این مدت چه کردی؟ :))

باید این مجموعه لینک‌ها و کامنت‌ها و نظراتی رو که تو بالاترین داشتم براش ببرم تا بفهمه که نه، همچین بی‌کار هم نبودم ؛) تازه به نسبت تو این چند ماهه وبلاگ هم بیشتر نوشتم نسبت به زمان مشابه در پارسال. خوب دیگه چی می‌خواد، بسه دیگه :)

2007-06-18T19:03:00.001-07:00

فرق خط‌تیره با خط‌کسری یک چیزی‌ه تو مایه‌های فرق ۲-۱ لیوان با ۱/۲ لیوان.

لوبیا پلویی بخوریم ما فردا :))

پی‌نوشت: راستی تا حالا هیچ چیزی راجع به خواص استفاده از پیاز آب‌پز به جای پیازداغ نشنیده بودین؟

2007-06-18T18:17:00.001-07:00

طبق نتایج بدست آمده از آخرین تحقیقات محققین در دانشگاه تورنتو، برخلاف تصور عامه مردم و جامعه، شبکه جهانی اینترنت نه تنها هیچ گونه کاربردی در ترویج و گسترش علم ندارد، بلکه به عنوان یکی از اصلی‌ترین موانع در این راه به حساب می‌آید.

نکته کلیدی در این آزمایش مقایسه مجموع زمان جستجو برای یافتن یک مقاله در کتابخانه و کپی‌گرفتن از آن، با زمان لازم برای این کار توسط شبکه اینترنت است. در حالت اول، به صورت متوسط با صرف زمان ۳۰ دقیقه می‌توان به نتایج مورد نظر دست یافت، در صورتی که در حالت دوم، پس از صرف زمان ۱۳۰ دقیقه، حتی جستجوی مقاله مورد نظر شروع نمی‌شود :))

2007-06-15T20:53:00.003-07:00

استادم تو راهرو دانشکده دیده منو،‌ می‌گه: سرعت رشد موهات خیلی بالاست، سرعت پیشرفت پروژه‌ات چطوره؟

امروز بعد از ۴ ماه مداوم کار تحقیقی ارجمند من روی مساله، استاد به این نتیجه رسید که ولش کن بابا، می‌ریم از هفته دیگه روی یک مساله جدید کار می‌کنیم :))

2007-06-12T12:45:00.001-07:00

وضعیت بامزه‌ای است. به استادی در جایی قول انجام کاری در اوایل این ماه میلادی (که الان ۱۲ روز ازش گذشته) رو داده‌ام و تصمیم هم بر انجامش ندارم :) بهانه محکمه‌پسندی‌ هم آماده کرده‌ام و تنها باید با ایمیلی بهش اطلاع بدهم. از طرف دیگه می‌دونم اگر ایمیلی بزنه و جویای نتیجه کار بشه، این بهانه دیگر ارزشی نخواهد داشت. فقط نمی‌دونم چرا این ایمیل کذایی طلسم شده و هر روز نوشتنش رو موکول می‌کنم به روز بعد.

و قیافه‌ دیدنی‌ام در هر بار login کردنم در ایمیل دانشگاه... دلهره دیدن اسمش در لیست ایمیل‌های رسیده و نفس راحت بعدش که "آخیش، هنوز هم ایمیل نزده"...

2007-05-31T17:48:00.000-07:00

اگر برآنم که دیگر بار و دیگر بار بر پای بتوانم خواست
چاره‌ای به جز اینم نیست

2007-05-28T16:03:00.003-07:00

پیش‌نوشت: شیب شدید مسیر بین خونه و دانشگاه و دوچرخه‌پیمایی روزانه...

- یعنی تو هر روز از خونه تا دانشگاه رو پا می‌زنی؟

- نه، ولی از دانشگاه تا خونه رو دست و پا می‌زنم :))

2007-05-27T17:41:00.003-07:00

اصولا لازمه که آدم هر جا که هست، تاثیر گذار باشه رو محیط. بودن و نبودنش با هم یک فرقی بکنه... استاد ما که تا پارسال هر سال یک دانشجو می‌گرفت، امسال در جواب سوال «سال دیگه می‌خوای دانشجو بگیری؟» فرمود « شاید نگیرم... البته یکی هست، ولی باید بیشتر فکر کنم. ترجیح می‌دم دانشجو نگیرم تا دانشجوی بد بگیرم»

2007-05-27T17:41:00.001-07:00

ننوشتن این مدتم دیگه به هیچ وجه به بازیگوشی ربط نداشت... وقت نداشتم و به جاش الان رسیدم به حس خوب و دوست داشتنی خلا بعد از تحویل پروژه. :)

2007-05-19T23:31:00.001-07:00

از اون جا که در آپارتمان معمولی‌ای زندگی‌ می‌کنیم، ماشین‌لباس‌شویی و خشک‌کن در هر واحد نداریم و مجموعا باید لباس‌ها رو ببریم laundry خونه... روز اول که رفتیم خانم مسنی که اون جا داشت به کار خودش می‌رسید و صد البته حواسش به دور و بر بود، نگاه‌های گیج ما رو فهمید و راهنمایی کرد ما رو... توضیحاتش که رسید به بحث خشک‌کن، شروع کرد به بد گفتن که آره این جوان‌ها نمی‌کنن کارشون که تموم شد، این فیلتر خشک‌کن رو تمیز کنن و آدم مجبوره هر دفعه قبل از انداختن لباس‌ها این فیلتر رو خودش تمیز کنه... ما هم تحت تعلیمات ایشون، هر دفعه یک بار قبل از انداختن لباس‌ها فیلتر رو تمیز می‌کنیم (و بر روح اموات نفر قبل صلوات می‌فرستیم که این کار رو نکرده) و یک بار بعد از اتمام کار (که نفر بعدی برای آمرزش روح اموات ما صلوات نفرسته)...

حالا مشکل چیه و مردم چرا این قدر بی‌فرهنگن؟ برای این که اصلا روی خود ماشین دستور العمل نوشته و گفته که قبل از شروع خشک‌کردن این فیلتر رو تمیز کنین... اصلا قرار نیست نفر قبل تمیز کنه، وظیفه خود اون فرده :))

جالب این جاست که با وجودی که این رو می‌دونیم هنوز هم هر دو کار رو می‌کنیم (البته دیگه به روح اموات نفر قبل کار نداریم)... یک جور احساس وظیفه بدون دلیل... شاید یک حس جالب که این که این کاریه که موجب شاد شدن اون پیرزن می‌شه...

2007-05-17T00:24:00.001-07:00

تو که نازنده بالا دلربایی
تو که بی سرمه چشمون سرمه‌سایی
تو که مشکین دو گیسو در قفایی
به مو گویی که سرگردون چرایی

2007-05-15T21:11:00.001-07:00

طراحی شده برای هوش آمریکایی:

در آسانسور دانشکده ما، برای مواقع اضطراری تلفنی گذاشته شده و دستور العملی هم به هکذا. در این دستور العمل شماره تلفنی مشخص شده و از فرد خواسته شده که در صورت ماندن آسانسور در بین طبقات
۱) با این شماره تماس گرفته و ساختمانی که در آن قرار دارد را بیان کند.
۲) بگوید که در داخل آسانسور است.

یعنی حتی همین قدر شعور رو برای کاربر فرض نکرده که خودش بگه داخل آسانسور گیرافتاده نه مثلا توی دستشویی :))

2007-05-14T14:39:00.002-07:00

سر جلسه امتحان مراقب باشی و کارت این باشه که چشم بگردونی بین این ۴۰-۵۰ نفری که نشستن، خیلی وقت داری که همه رو به دقت ببینی... جای بحثی نیست که دخترهای اروپایی و آمریکایی عموما قشنگتر و جلب توجه کننده ترند ولی آخرش هم می بینی که باز هم دلنشین ترین قیافه کلاس یک دختر ایرانیه...

حجم خاطرات تداعی شده...

2007-05-14T14:39:00.001-07:00

والا ننوشتن ما که راستش از اعتیاد بود و ناز نمی‌کردیم برای نوشتن، ولی خیلی خوش‌خوشانمان می‌شد وقتی که می‌دیدیم دوستان دوست دارند ما بنویسیم :) به هر حال این دفعه جدا قراره زندگی برگرده سر جای اولش...

2007-05-03T20:55:00.000-07:00

خاطرات سبز...

2007-05-03T20:15:00.000-07:00

پس کجایی تو بچه جان؟!... ااا.. عجبا!...

vaghti na toye webloget minevisi na goodreads ro update mikoni.. az koja befahmam khobi akhe rafigh!!!

بابا کجایی؟ پس چرا نپیداته؟

مجتبی مردی؟(باضمه) کجایی؟

مرسی به خاطر لطفتون... ولی موضوع اینه که من معتاد شدم :( اوضاع خیلی خرابه و مراحل بحرانی داره طی می‌شه... فعلا راه حل مشخصی هم ارائه نشده... همش هم تقصیر این رفقای ناباب و اینترنت خوب این جاست... جدی‌ها، گاهی می‌فهم که نمی‌تونم سر نزنم و کامنت ندم و لینک نگذارم این‌جا...

به هر حال الان مثل هر شب تصمیم می‌گیرم که دوز مصرف رو کمی بیارم پایین... از همین مدل تصمیم‌گیری (کمی بیارم پایین) مشخصه که چقدر من الان قاطع‌ام در تصمیمم :)

پی‌نوشت: برای این‌که ببینم این لینک توی متن کار می‌کنه یا نه، روش کلیک کردم باز :( و دوباره روز از نو روزی از نو :)) خوب دیگه، اعتیاده دیگه کاریش نمی‌شه کرد...

2007-04-19T08:14:00.001-07:00

این که من نوعی هیچ مشکلی ندارم با پخش آهنگ زمان مطالعه*، ولی هم‌‌اطاقی من تمرکزش رو از دست بده، موجب می‌شه که من برای رعایت حال او، وقت‌هایی آهنگ بذارم که براش مشکلی ایجاد نکنه، ولی اون لزومی نداره یک همچین فاکتوری رو در نظر بگیره. قضیه از نظر منطقی قابل قبوله برای من، ولی منجر به حس بی‌عدالتی می‌شه. خیلی مثال از موقعیت‌های مشابه این دارم و برام یک سواله که آیا صرف این‌ که یک فرد با رفتاری مشکلی نداره، مجوز اون کار رو به ما می‌ده؟ می‌شه فقط به حداکثر کردن مجموع رضایت طرفین نگاه کرد یا باید موضوعات دیگه رو هم در نظر گرفت؟

*فرض مساله اینه که من هیچ مشکلی ندارم، اگه دارم و روم نمی‌شه بگم یا به هر دلیل دیگه (علاقه به طرف مقابل، بی‌جنبه بودن طرف مقابل، به دنبال امتیازی دیگر بودن در بحثی دیگر و این جور دلایل‌) بروز نمی‌دم، مشکل خودمه دیگه... دندم نرم، چشمم کور :)

2007-04-06T15:48:00.003-07:00

چهار راه بی نهایت کوچیکی نزدیک خونه مون هست که، چراش رو نمی دونم، ولی یک چراغ قرمز هم داره که خوب کلا حتی این کانادایی های متعهد و ارزشی هم معمولا جدیش نمی گیرن. امروز ولی پشت چراغ قرمزش وایستادم. فقط به خاطر این که اون آقاهه مجبور نشه برای بچه ۵ ساله اش توضیح بده که ّ اه بابا پس چرا این رد شد؟ّ

2007-04-02T16:47:00.001-07:00

یکی از آموزه های قدیمی برای یک پژوهشگر موفق جلو بودن از برنامه اعلام شده است که در واقع به معنای عقب بودن برنامه از واقعیته... روش کار خیلی ساده است. یه کار که انجام شد لازم نیست بری هوار بزنی که یافتم یافتم. هر وقت استاد سوال کرد به تدریج یک قسمت رو می گی و این طوری وقت کافی برای سایر امور پیدا می شه.

این امر روش حاصل تکامل همون روش املا نوشتن پیش پیش برای یک هفته آینده است که در کلاس اول به کار می بردم.

بدیش اینه که هرچند تو این روش امکان لو رفتن قضیه و خط زده شدن کل املاها وجود نداره ولی... اون روز استاد امد، پرسید خوب چی شد؟ گفتم تا این جا پیش رفتم... گفت خوب اصلا ولش کن این روش رو برو از فلان راه حل کن... الان به اندازه دو روز دیتای اماده از روش قبلی دارم که نمی دونم چه کارشون کنم :))

2007-04-02T16:40:00.003-07:00

آخه دوستان نازنین من اگه این قدر ذوق نقاشی داشتم که کلا بی خیال مهندسی می شدم ؛) ولی حسین پایه ام آدرس ایمیل استاده رو بدم راجع به نقاشی باهش حرف بزنی بلکه فکر کنه حداقل این یه هنر رو دارم :))

2007-03-29T20:57:00.000-07:00

طعم خوش خاطره...

2007-03-26T20:17:00.000-07:00

یک تمرین گنده عجیب غریب باید تحویل می دادیم و بدجوری توش به گل نشستیم. تعطیلات آخر هفته هم شروع شده بود و دستمون به جایی بند نمی شد. ایمیل زدیم به استاد و طفلک راهنمایی کاملی کرد. مشکل بعدی و ایمیل بعدی و این پروسه 6 بار در طول دو روز تعطیلات تکرار شد و استاد نازنین نه تنها همه رو جواب داد که حتی جاهایی که می دید نه بابا این ها خنگ تر از این حرفهان تو ایمیلش مثال هم می زد که قضیه روشنتر بشه.

خلاصه امروز رفتیم قبل کلاس ازش تشکر کنیم و معذرت خواهی از زحمت های ایجاد شده، اون برگشته معذرت خواهی که شما تو زحمت افتاده بودین به خاطر مساله! بعد هم اصرار می کنه که من راهنمایی هم نمی کردم شما می تونستین مساله رو حل کنین! حالا از ما اصرار که نه بابا ما خنگتر از این حرفها بودیم و از ایشون انکار :)

این اصرار و انکار در حالیه که تو جواب یکی از ایمیلها که گفته بودیم به نظر ما فلان چیز این جوری است برگشت گفت:

You have misunderstood the issue. There isn't absolutely any reason that can support your idea

2007-03-26T20:16:00.000-07:00

حسین نازنین در نظر خواهی نوشته قبل یک راهنمایی تکمیلی کرده... موضوع اینه که این اون فوت کوزه گری قضیه بود. اگه از فردا دیدین همه دنیا پژوهشگر موفق شدند، بدونین قضیه از کجا آب خورده :)) ضمن این که جدا آزاده جون، تو این 4-5 سال دوستیمون متوجه علاقه شدید من به پژوهشگر شدن نشده بودی؟ فکر می کردم از سجایای رفتاری و اخلاقیم این موضوع بارز و مبرهنه ؛)

2007-03-25T00:19:00.001-07:00

یک سری اصول وجود داره که به عنوان یک پژوهشگر موفق در یک دانشگاه سطح بالای(!) علمی باید حتما مورد توجه قرار بگیرند. یکی از این اصول باز کردن صفحات وبلاگهای دوستان مختلف به صورت new tab و نه new page است که در صورت حضور بی موقع استاد نازنین بتوان با یک ضربت تمام صفحات رو بست نه این که استاد بیاد پای کامپیوترت و تو اون پایین 15 تا پنجره internet explorer داشته باشی :))

2007-03-23T22:42:00.001-07:00

"وقتی ته دریا را برای بار اول کشف می کنی خیلی زیباست، اما مثل هر چیز دیگری، زیباترینهایش بعدا خودشان را نشان می دهند یعنی آن وقت که با وجب به وجبش آشنا می شوی."
ایتالو کالوینو، ماهی های بزرگ ماهی های کوچک

2007-03-23T22:41:00.000-07:00

پشت جلد کتاب "دوره چهارم سنتور ردیف مرحوم استاد ابولحسن صبا" نوشته:
فهرست کتابهایی که تا کنون توسط این مولف بچاپ رسیده است:
1- سه دوره کتاب خیاطی منتخب صبا
2- کتاب لباس کودک
...
30-کتاب گل سازی با اسفنج

قشنگترش بعدشه که نوشته:
"کلیه کارهای هنری و دستی که در دنیا و ایران موجود است در این آموزشگاه تدریس می شود"

و نابترین بخش قضیه این جاست که این جمله آخر کاملش اینجوریه:
"کلیه کارهای هنری و دستی که در دنیا و ایران موجود است در این آموزشگاه تدریس می شود باضافه خیاطی متدگرلاوین :))

2007-03-20T22:52:00.000-07:00

حول حالنا الی احسن الحال...

عید مبارک

2007-03-20T10:32:00.001-07:00

چند ساعت مونده به سال تحویل و من استرس تحویل سال گرفتم ؛) جالبه ها... هر سال همیشه این قدر کار داشت آدم که یه دفعه می دید اِه... مثلا نیم ساعت مونده به سال تحویل... ولی این جا و فراغ خاطر و آروم آروم منتظر عید نشستن*... دوست دارم این آرامش رو...
سال داره ته می کشه و به تماشای حجم اتفاقات ممکن سال بعد نشستم... امیدوارم همشون خوب باشن... خوب خوب خوب...

----------
*طبیعی است که حجم دو در بودن استاد در بوجود امدن این همه حس خوب نقش اساسی ایفا می کنه :)

2007-03-19T10:38:00.001-07:00

سبزه ها سر به هوا شده اند، هر کدوم هر قدر که دوست داشتند قد کشیدند بدون تناسب و درهم. بازیگوش هم هستند، دو دقیقه غافل بشی برای نور مردنی مهتابی آشپزخونه کمر خم می کنند. امروز یک صندلی درست وسط آشپزخونه اختصاصی برای خودشون گرفتند و قول دادند که دیگه این ور اون ور رو دید نزنند...

2007-03-17T23:43:00.003-07:00

سرعت عجیبی گرفته روزها برای رسیدن به عید. یه کم می ترسم. از خلا می ترسم. از اینکه ببینم عید شده و هیچ چیز مثل همیشه نیست... استرس دارم برای تحویل سال... استرسی که قبلا ها هم بود. ولی دوست داشتنی تر بود. از این که امسال از همون اولین روزهاش، روزهاش شکل هم می شن می ترسم...

* امسال روز ۱ فروردین باید ساعت ۶ صبح بلند شم برم تو صف رزرو سالن فوتبال! خلاصه این که فکر کنم با این حساب سال پر سحرخیزی پیش رو داشته باشم :)

2007-03-17T23:43:00.001-07:00

به مناسبت عید رفتیم نوروز پارتی... پارتی به معنای دقیق این ور آبی... فقط مکانی برای رقصیدن با آهنگ بلند بدون توجه به این که ادمهای دور و برت رو می شناسی یا نه. و مهمتر از اون بدون توجه به این که رقص بلدی یا نه ؛) خوب بود... برای دو سه ساعت رها شدن تو شلوغی. دیدن جنب و جوش اطرافت و آهنگهای خالتوری که بعضیهاشون رو دوست داری... حجم صدا... با صدای بلند همراهی کردن آهنگ... مخصوصا
بیا بریم اون جا که شباش بوی تو باشه تو هواش
باد که میاد رد شه بره بریزه سرت ستاره هاش

*اون وسط به این نتیجه رسیدم که نه نمی شه. خر تر از این حرفهام. حجم دغدغه هایی که هست رو نمی شه به این آسونی کنار گذاشت... حتی برای سه ساعت و حتی تو اون همه شلوغی و رهایی...

*به شدت اون جا یاد دوستان کردم. بر و بچی که باهشون شب شعر خونه یگانه حسین هم تبدیل به رقص و آواز می شد. خیلی دوست داشتم همتون اونجا بودین... بلد نبودم برقصم و گرنه نائب الزیاره همه دوستان می شدم :))

2007-03-15T21:57:00.000-07:00

برای تکمیل هنر خانه داری* سبزه گذاشتم که با سرعت زیادی داره رشد می کنه. بوی عید می اد این جا...
چهارشنبه سوری نسبتا مراسم تر و تمیزی داشتن ایرانی ها این جا. با بزن و برقص و آتیش بازی... اخرش هم یک ای ایران خوندیم که عجیب دوستش داشتم... کلی حس خوب بود تو اون با هم خوندنِ

مهرت از دل چون برون کنم
برگو بی مهر تو چون کنم...

---------
* دیگه کم کم وقتشه. کیس مناسب سراغ دارین بفرستین خواستگاری. الان دیگه ماست و ترشی رو هم خونه درست می کنیم خودمون :) کم مونده گاو بگیریم و از تولید به مصرف شیم ؛)

2007-03-14T16:07:00.000-07:00

هوای اینجا بر عکس هوای آکلند، نه تنها خنگ نیست که کلی حواسش به همه جا هست. هفته پیش دما منفی 20 درجه بود، اما حالا که دیده داره عید می شه هوا شده مثبت 15 درجه با یک باد ملایم و نم نم بارون. خداییش هوا نه تنها عیدانه است که عیدانه دوست داشتنی هم هست.

حس عید دارم کاملا. هوای دوست داشتنی و مغازه ها و جشن های ایرانی اینجا کامل به آدم حس عید می دن. تا حدی که دیروز می خواستم اینترنتی خرید کنم کلی ناخودآگاه همش می ترسیدم که اه. الان که بخرم که می خوره به تعطیلات عید و به موقع به دستم نمی رسه!

2007-03-14T16:01:00.000-07:00

من رسما از همه دوستانی که این جا پیغام گذاشتن و این spam protector احمق نمایش پیغامشون رو مشروط به تایید من کرده رسما عذر می خوام. جالبه که هر کار می کنم نمی تونم غیرفعالش کنم، زورکی خودش رو گذاشته اینجا... من شرمنده.
ولی جدا به اندازه گاو هم حالیش نیست. وبلاگی که کلا 10 تا خواننده در روز نداره spam اش کجا بوده بچه جان :))

2007-03-12T21:19:00.001-07:00

یه ساعت قبل امتحانه و دارم با تمام توان تلاش می کنم که این چهار پنج صفحه ای که تازه به دستم رسیده رو یه جوری تا قبل امتحان تموم کنم... یه چیزی رو نمی فهمم... وسط این تلاش مذبوحانه ام که یه دفعه صدای استاد بلند می شه:

آفتاب نشی باز بری زیر ابرا، مروارید نشی بری ته دریا
رود خونه نشی بری قاطی سیلا، اگه اینجوری بشه
واویلا واویلا واویلا واویلا

موندم با این واویلا همذات پنداری کنم یا به هم افیسی محترم تذکر بدم که بابا قبول که آفیس رو ایرانی ها تخسیر کردن ولی این چیزی از آفیس بودنش نمی کاهه.

از اون ورش هم هست... همچین دلت هوس یه "از همه خوشگلها تو خوشگلتری" کرده که یه دفعه از اون ور اتاق آواز "كي شعر تر انگيزد خاطر كه حزين باشد" بلند شده... خلاصه که این اوصیکم بتقوی ا.. و رعایت حدودکم

2007-03-10T23:16:00.000-08:00

این هم لینک یه آهنگ دوست داشتنی دیگه که یه دوست نازنین برام فرستاد...

Oh, my friend, we're older but no wiser
For in our hearts, the dreams are still the same

2007-03-10T22:17:00.001-08:00

حالا اگه بشه، نمی شه سکه سه سنتی هم داشته باشیم؟

2007-03-09T23:25:00.001-08:00

یعنی واقعا نمی شه سکه یه سنتی رو دو تا سین حساب کرد؟

2007-03-08T20:17:00.000-08:00

راستش نمی دونم چی بنویسم که ارزش نوشتن داشته باشه...

2007-03-05T22:30:00.000-08:00

امروز برای سومین بار شب تحویل این پروژه تا صبح بیدار موندیم و برای سومین بار تمدید شد. نمی دونم چرا هر دفعه هم که تمدید می شه ما باز دفعه بعدی تا صبحش باید بیدار بمونیم؟

2007-03-05T22:14:00.000-08:00

به استاد نازنین ایمیل زدم که

I hope I can contribute more on the next paper.

جواب داد

Don't worry Mojtaba. I'll make you contribute more:)

2007-02-26T21:29:00.000-08:00

استاد نازنین سر دعواش با دانشکده برای این که ثابت کنه که چقدر خوب دانشجوهاش رو مدیریت می کنه و موجب رشد علمیشون می شه، اسم من رو گذاشته به عنوان نویسنده اول یک مقاله خودش (که البته من یک چیزی در حد باقالی و برای فرار از بیکاری مزمن، روش کار کردم و اصلا نمی دونم تئوری قضیه چیه) و فرستاده برای submit :))

2007-02-26T21:28:00.000-08:00

وقتی یه نوشته رو این جوری شروع کنی که ّ بعد از دو روز تا یک شب کار کردن تو دانشگاه، درست نیم ساعت مونده به زمان تحویل پروژه... ّ تابلو معلوم می شه که پروژه تمدید شده :)

2007-02-23T22:53:00.000-08:00

وقتی استاد نازنین آدم خودش وبلاگ نویس باشه، دیگه از دانشجوهاش چه انتظاری می شه داشت؟ حس خوبی بهم می ده وبلاگ نویسی اش.
و حس خوب بیشتر از ترکی نوشتنش. حس اصیل بودن حتی بعد از این همه سال زندگی تو غرب.

*فکر کنم واضحه که اصلا منظورم این نیست که انگلیسی وبلاگ نوشتن اصالت از دست دادنه یا هر منظور متحجرانه(!) و جمادجویانه دیگه :) فقط حس بود. همین.

2007-02-22T21:51:00.000-08:00

بلاگر گرامی تا هنگام خاموش شدن لپ تاپ بدون باتری و شارژر شما تنها دو دقیقه باقی است.

2007-02-21T23:18:00.000-08:00

آدم اصلا لذت می بره از این دانشجوهایی که جواب مساله بهینه سازی هزینه های یک کارخونه رو منفی در می آرن. خود سود آوری اند این ها به مولا :)

2007-02-20T22:31:00.000-08:00

خاطره نگاری می کنم... این هم یک روشه...

2007-02-20T22:30:00.000-08:00

استاد نازنین زنگ زد گفت بیا بریم برگه های امتحانی رو با هم بیاریم از دفتر دانشکده. رفتیم. استاده دو دسته برگه رو تحویل گرفت و دستش رو به طرف من دراز کرد که بگیرمشون. من هم در کمال اعتماد به نفس دسته بالایی رو برداشتم و گذاشتم اون بسته زیری رو خودش زحمتش رو بکشه :))

2007-02-19T22:50:00.000-08:00

امروز روز اول یک هفته تعطیلی عجیب و غریب دانشگاه این جاست. یه هفته تعطیلی به اسم reading week که بچه ها برن توش برای میان ترم ها درس بخونن.

نکته جالب این جاست که به خاطر تاریخ حذف W استادها مجبورن پنج شش روز بعد این هفته نمره ها رو رد کنن و از اون جا که استادها حاضر نیستند به خودشون (و به هکذا به حل تمرین های بدبخت) فشار بیاد همشون قبل از این هفته میان ترم ها رو گرفتن که تو این یک هفته عملیات نمره رسانی انجام شه. کلا هفته دو دره بازی صرفه و جالبیش این جاست که این هفته فقط تو ترم دوم هست و ترم اول از این خبرها نیست! حتما میان ترم های ترم اول ساده ترن دیگه :))

2007-02-18T22:09:00.000-08:00

یه شباهت کانادا که نه، تورنتو با تهران اینه که این جا هم صف اتوبوس تشکیل نمی شه :) کلا سیستم خر تو خره و با رسیدن اتوبوس همه می دون جلو.

فقط فرقش اینه که به محض این که راننده می گه که ظرفیت تکمیله همه پشت در مونده ها با یه لبخند برمی گردن و می آن تو ایستگاه. اون لبخند خونسردشون رو هم دوست دارم و هم لجم رو در می آره :) بابا شما ها هیچ وقت دیرتون نمی شه؟ یک کم نگران بشین، عصبانی بشین، یه چیزی بشین دیگه :))

در همین راستا چیزی که فکر منو خیلی به خودش مشغول می کنه که تو این سوار اتوبوس شدن ها همیشه آخر می شم :) نمی فهمم چطوریه، نه کسی بهم تنه می زنه، نه هل می ده و نه هیچ چی. فقط همه جلو می افتن :)) فکر کنم این هم برای خودش تخصصی شده این جا...

2007-02-17T23:11:00.000-08:00

روز جشن ورودیهای جدید دانشگاه، ساختار مثل همون ایران بود با تنوع بیشتر. روز بعدش توی نشریه دانشجویشون جاهایی رو که احتمالا تور لیدرها روز اول معرفی نکرده بودن توضیح داده بود. یک سری، جاهایی بود که اگه خواستین با دوستی مشغول باشین ؛) و دیوارهای نازک و نگاه های حسود* بچه های خوابگاه این امکان رو به شما نمی داد، چه جاهای خلوتی تو دانشگاه هست که بشه از این کارهای بی ناموسی کرد :)

تو روز معارفه توی شریف که شنیدم دلگشا جلوی کامپیوتر جاییه که ضلع نهایی مثلث محوطه خواهران و محوطه برادرانه، تا مدتها وقتی می خواستم از اون جلو رد شم عذاب وجدان می گرفتم که خلوت مردم رو بهم می زنم :) این جا پس باید چه کار کرد :))

* این هم فرق بعدی ایران و کانادا. اون جا نگاه ها فضوله و این جا حسود :)

2007-02-16T17:28:00.000-08:00

2007-02-15T10:58:00.000-08:00

فرق ایران و کانادا اینه که تو ایران در بهترین حالت بالای مایکروفر می نویسن که ّلطفا از قرار دادن ظرف فلزی در داخل مایکروفر خودداری نماییدّ ولی تو غذا خوری ما یک کاغذ زدن که ّ به این علت خواسته شده که ظرف فلزی داخل مایکروفر گذاشته نشود، که از دید شرکت تولیدکننده این کار می تواند موجب فرایند زیر شودّ بعد ۷ خط توضیح داده و آخرش هم ریفرنس!!! داده به کاتالوگ محصول و شرکت تولید کننده :))

2007-02-15T10:03:00.000-08:00

-مجی هوا رو چک کن ببین چطوره؟
- خوبه امروز. شده منفی ۱۸ دیگه :)

پوست کلفت شدیم رفت. دیگه رو کمتر از منفی ۱۵ دستکش و شال گردن به زور برمی دارم. داشتم فکر می کردم اگه عاطفه حالا این جا بود از دست من چه کار می کرد؟ ؛)

2007-02-15T10:02:00.000-08:00

مدل رفتار با یک آدم سرماخورده هنوز هم یه مدل خیلی ساده و قوی برای سنجش خودخواهی آدمهاست حتی اگه ۱۰۰۰ تا دلیل منطقی پشت رفتارها باشه. حالا خوبه که سرما نخوردم وگرنه چی به روز حس هام می آمد خدا می دونه :))

2007-02-13T19:47:00.000-08:00

مشکل این جا است که ولنتاین که هیچ، حتی خود کریسمس و خرید سال نو و این ها که کلی ادم رو یاد خاطرات عیدش می انداخت خیلی تو این حجم تبلیغاتی این جا گم می شه. به جای کل حس خوبی که می شه از دیدن این همه کادو خریدن این ها تو کریسمس داشت، همش این ایده به ذهنم می رسید که کریسمس رو هم همین مغازه ها و کارخونه ها ساختن که بتونن فروششون رو زیاد کنن...
شاید هم دارم اشتباه می کنم ولی حس می کنم که بیش از حد رفتارها و عادتهای زندگی این جا تحت تاثیر خواست شرکت های بزرگ تعیین می شه. ترسناکه...

2007-02-13T15:33:00.000-08:00

بر خلاف دوستان، بدون این که اعتقادی داشته باشم، می تونم درک کنم و به نظرم احمقانه نیاد که دقیقا تو یه روز مشخص یه عده به یه عده دیگه بگن دوستت دارم و کادو بدن و این حرفها... می تونم یه جوری مثل عید یا تولد توجیه اش کنم... ولی به هیچ وجه نمی تونم بفهمم که چرا باید همه مغازه ها دقیقا یه جور کادو داشته باشن؟ حالا روزش دست خود آدمها نیست، کادوش هم نیست؟

2007-02-07T21:52:00.000-08:00

یه چیزی بنویسیم از ننوشتن نمیریم :)

متروی نزدیک خونه ما دو تا پله برقی داره که دائم یکیشون خرابه و در حال تعمیرات. یعنی یا جلوی این یکی رو بستن نوشته از این راه پله اون وسط رد شین یا جلوی اون یکی رو. امروز هر دو تا درست بود و جلوی راه پله رو بسته بودن :))

2007-02-01T20:55:00.000-08:00

صادق باشم هیچ وقت از شعر خوندن تو وبلاگ خوشم نیامده و با تقریب خوبی شعرهای وبلاگهای دوستان رو نخوندم... ولی از اون جا که وبلاگ در درجه اول جایی برای نوشته شدن صاحبشه نه برای خوندن دیگران، و از اون جا که گاهی فقط یه شعره که می تونه کارت رو راه بندازه گاهی شعر هم نوشتم این جا...

صادقتر باشم متنهای انگلیسی نسبتا بلند رو تو وبلاگهای دوستان هیچ وقت نخوندم (این دیگه از تقریب گذشته کارش :) حالا دیگه پیدا کنین حس منو نسبت به یه شعر انگلیسی تو وبلاگ...

ولی الان به صورت کاملا اتفاقی یه کلیپ پیدا کردم از یک آهنگ ABBA که تابستون سال دوم دانشگاه فکر کنم حداقل در روز سه بار گوش می دادم... کلی حس خوب انباشته دارم الان :)

Chiquitita, you and I know
How the heartaches come and they go and the scars theyre leaving
Youll be dancing once again and the pain will end
You will have no time for grieving
Chiquitita, you and I cry
But the sun is still in the sky and shining above you
Let me hear you sing once more like you did before
Sing a new song, chiquitita
Try once more like you did before
Sing a new song, chiquitita

این هم لینک یوتیوب اجرای یونیسف شون برای دوستان خارج نشین :) من عاشق این کلیپها و تیپهای سی چهل سال پیششونم...

2007-02-01T20:39:00.000-08:00

داشتم برنامه فیلم های جشنواره فجر رو نگاه می کردم که دوباره دیدم چقدر دلم تنگ هر چی به ایران ریط داره شده... من فیلم مهرجویی می خوام... تا وقتی اون تو بودم خودم حالیم نبود. جشنواره رو کمتر حاضر بودم تو صفهای طولانیش وایستم. مسابقه ورزشی ها رو فقط نتیجه اش رو گاهی گوش می کردم. اخبار هم که خوب به هر حال تیترهای روزنامه ها رو می شد خوند دیگه. در این حد که یه وقت رییس جمهور عوض نشده باشه و ما تو خوابگاه بی خبر بمونیم....

ولی این جا که هستی موضوع فرق می کنه... سر بازیهای دوحه حتی جودو، که تا حالا حتی یک بار نشده که بشینم بادقت نگاه کنم، زمان بازی های ایرانی ها رو هم به تفکیک جنسیت :) می دونستم. اخبار هم که خوب فکر نکنم روزی باشه کمتر از دو ساعت براش وقت گذاشته باشم. خلاصه که ملت آسوده بخوابین که ما بیداریم. :)

2007-01-29T16:38:00.000-08:00

بده ها! یه کم ترس آدم می ریزه می شه همون خری که بوده... امروز به جای دوستی می خواستم یه جلسه برم سر کلاسش یه نرم افزاری درس بدم. بیست دقیقه قبل از شروع کلاس برای اولین بار نرم افزار رو نصب کردم که ببینم اصلا چه جوری کار می کنه :)

کلاس با مزه ای بود. یه سایت کامپیوتر ۸۰ نفری که فقط ۱۰ نفرش شاگرد کلاس بودن و همون ها هم هر کدوم یه ور سایت نشسته بود. بعد از این که تلاش های مذبوحانه ام به جایی نرسید یکی گفت (لحن اش دقیقا همین بود فقط انگلیسی) بابا خودت رو نکش بنویس پای تخته ما اگه خواستیم می نویسیم نخواستیم هم تو درست رو دادی دیگه :)

۶-۷ نفر از اون ۱۰ نفر داشتن مثلا سعی می کردن درس رو یاد بگیرن که یه دفعه یکی اون یکی رو قلقلک داد و اون هم این یکی رو و خلاصه همه این ۶-۷ نفر پریدن به هم دیگه و دست و پای هم رو می گرفتن و قلقلک می دادن. من هم به عنوان استاد معظم وایستاده بودم اون وسط هاج و واج :)

خیلی خوب بود. کلی حس های خوب بچه های شر و شور سال اول دومی. از سر و کول هم بالا رفتن و بی خیال و دغدغه شلوغ کردن. دوستشون داشتم. خودشون رو و بی خیالیشون رو...

2007-01-19T21:44:00.000-08:00

به لطف دعای دوستان از جلسه اول که خاطره ای بر جا نموند... فقط نمی دونم چرا به محض این که کلاس تموم شد یکی از بچه های کلاس (که قیافه اش کاملا ایرانی می زد) چنان پخ زد زیر خنده که فهمیدم تمام این یک ساعت رو به زور خودش رو نگه داشته بالاخره هم طفلک نتونست صبر کنه من از کلاس بیام بیرون...

به جاش یه خاطره جدید پیدا کردم ؛)

پاس کردن دو تا درس تئوری صف تو شریف اون قدر برای رزومه ام خوب بود که با وجود نمره 15.5 تو یکیشون باز هم تو رزومه ام هر دو رو نوشته بودم. همین دو تا درس پاس کردن به همراه حل تمرین یکی از این درس ها بودن و کلی از علاقه ام به این مبحث تف دادن تو ای میل هام موجب شد که این استاد نازنین به راه خطا کشیده بشه و من رو به عنوان یک دانشجوی تحصیلات تکمیلی با گرایش تئوری صف انتخاب کنه...
با توجه به این که (با تمام این توصیفات) من هیچ چیز به جز کپی جزوه استادهای اون دو تا درس رو نخونده بودم موقع نوشتن روزمه و SOP با استفاده از دیکشنری املای کلمه رو بصورت Queuing می نوشتم و حالا تازه فهمیدم که املای علمی این درسQueueing اه و نوشتنش به اون صورت عمق پرتی طرف رو در مبحث مربوطه نشون می ده :))

حالا لطف استاد در نادیده گرفتن این سوتی بماند، این که من بعد از این که 4 ماه این جا مثلا Research کردم تازه فهمیدم اصلا اسم رشته رو چه جوری می نویسن خودش از مجاهدت من در این راه حکایت ها داره :))